O kolektywie

Hydroza to kolektyw artystek wizualnych wywodzących się z medium fotografii. Tworzą go Jagoda Malanin, Kasia Rysiak, Milena Soporowska i Kasia Ślesińska. Artystki pracują z tekstami współczesnych badaczek i teoretyczek feministycznych, przekładając je na praktykę artystyczną.

Punktem wyjścia dla pierwszego projektu kolektywu był manifest Astridy Neimanis „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym”. Premierowy cykl Hydrozy „Kto będzie płakał ostatni?” skupiał się na ambiwalentnej naturze wody jako źródle życia, pamięci, przemocy i opresji. Projekt prezentowano w różnych odsłonach: w Pracowni Wschodniej (Warszawa, 2023), DOMIE (Poznań, 2023), Biurze Wystaw (Warszawa, 2024, jako część wystawy „Znak wodny”, kuratorowanej przez Pawła Brylskiego i Kwiaciarnię Grafiki) oraz, w formie podsumowania, w Galerii u Agatki (Wrocław, 2024).

W 2023 roku kolektyw został zaproszony do udziału w XV edycji Narracji, najstarszego festiwalu multimediów i instalacji site-specific w Gdańsku. Performans artystek „Kropelka” był dostępny dla publiczności w listopadzie 2024. Kolektyw został zaproszony też do wystawy w Łodzi ART& Design 2024, Water Life, Water reconstructions.

Kolejny projekt „Perpetua”, na podstawie tekstu „Re-enchanting the World: Feminism and the Politics of the Commons” Silvii Federici, miał swoją odsłonę w 2025 r. w GUA we Wrocławiu, a potem kolektyw brał udział w Sztuce sąsiedztwa na zaproszenie wrocławskiego Instytutu Kultury Miejskiej.

W czerwcu 2026 na zaproszenie Muzeum Etnograficznego w Warszawie ukazała się instalacja „Mają mięsień, który kocha być żywy”, w ramach wystawy „Wszystko się zmieni”.